De stilte voorbij

Wakker worden uit de zomerslaap

De droogte, daarmee ook de zomer, is voorbij.

Sinds de vorige herfst is een jaar voorbij gegaan om snel te vergeten. De diverse ellendes zal ik jullie besparen, het zijn gewoon de dingen die, kennelijk, bij het passeren van de dagen horen en die vrijwel niemand kan ontlopen. Zeker niet definitief.

Dankzij de DANA, het metereologische rampverschijnsel dat Valencia zo hard getroffen heeft, weet ik nu weer wat het beeld in het noorden is van het Iberisch schiereiland. Kennelijk bestaat Spanje uit het-strand-van-de-vakantie en het dorpje even verderop. En als het ergens regent in Spanje is dat dus ook daar. Nooit eerder stond onze telefoon zo roodgloeiend als de afgelopen zesendertig uur. Hoe erg het wel niet was en of het met ons nog wel goed ging ook. Vanuit Engeland, Nederlandje en Duitsland, België zelfs. Vooral het Nedertalig deel heeft moeite met het inschatten van afstanden lijkt het. Satnav maakt meer kapot dan een straf pilsje blijkt maar weer.

De droogte die de Catalaanse natuur al een aantal jaar in een verstikkende nekklem hield is abrupt geëindigd. Sinds de eerste september is er zo'n 75% van de hoeveelheid regen gevallen die in de twaalf maanden daarvoor voor af en toe een verheugd gilletje onzerzijds had gezorgd. Vanaf januari staat de pluviometro op een whopping 611 millimeter. Bijna die hoeveelheid is in Valencia in slechts een paar uurtjes naar beneden gekomen. De twee stuwmeren die bijna in mijn achtertuin liggen, die van Riudecanyes en Siurana, laten echter nog steeds een treurig laagje water zien dat slechts 1,6% van de capaciteit vertegenwoordigd. Eén zwaluw maakt nog geen zomer en één hoosbui wekt de dode bomen niet opnieuw tot leven.

Tijd om af en toe weer eens een teken van leven te geven (b)geloof ik.

Stay tuned voor: Wild Adventures in Cataluña, oftewel de dagelijkse sleur van een plattelandsjongen in de zon.